Yine  ara uzadı. Bunun açıklanmayacak bir nedeni yok; zaman yetmiyor asıl yapmak istediklerimize. Çok düşkün olduğum köylülerimle - zaten çoğu, belki de hepsi akrabam olan o benzersiz köylülerimle – iletişim kuracak daha pratik bir yol olmadığından bu siteyi dertleşme odası gibi algılıyordum epeydir. “Dertleşme odası”ndan uzaktım çoktandır.

Nüfus hareketlerinin (demografik aktivitenin) en çıplak görüldüğü yerlerin başında gelir bizim köy. Önceleri de hiç azımsanmayacak ölçüde, fakat 1970’ten itibaren belirgin biçimde bizim köyle  yakın kentsel merkezler arasında yaz-kış artan göçler, araya yeni ekonomik/teknolojik olgular girdikçe zaptı zor bir ırmak oldu. Artık kentlerarası, kentler ötesi, ülkelerarası gel-gitler olağanlaştı.

Bütün bunlar, 1970’ten sonra, o dönemin kanaat önderlerinin dilinde bile  “Mişelli artık bir tatil köyüdür” biçiminde özetleniyordu. Düşünsenize: Türkiye’de, o dönemde, “tatil köyü” kavramı, sadece kavramsal olarak terminolojide daha yeni yeni yer arıyordu kendisine.

Tahmin ediyorum ki şimdi aramızda kimileri bu “tatil” yerinin tarıma uygun kesimlerinde yine de başka uğraşları zorluyorlardır.  Öyle de olsa, kış günlerinde neredeyse terkedilmiş bir ruh çöküntüsüyle kendi ruhuna göçeden köy, yaz gelince birden insan yoğunluklu bir yüz takınıyordur. Sadece bizim köye  özgü de değil; öyle sanırım ve duyarım ki Anadolu’da birçok yerleşim noktası aynı yazgıyı-çizgiyi paylaşıyor.

Üç mevsim boyunca  kendisiyle başbaşa kalan, hafiflemiş, uçarı,  küçük bir coğrafik  alan, yaz günlerinde üzerine çullanan bir ağırlığı nasıl kaldırır, hiç kestiremiyorum. Su başta olmak üzere, yollar, asla otopark olarak düşünülmemiş, ata/katıra ayarlı eski küçük meydanlar, ancak üç-beş kızın kadının sıraya girmesi hesabıyla şırıldatılmış eski pınarlar, odalar-ayvanlar bu ağırlığı nasıl çeker; asla bilemiyorum.

Fakat bir şeyi iyi biliyorum: Kapılar eskisi kadar rahat tıklatılmasa da, ekmek kokusunu alan komşulara pişenin yarısı dağıtılmasa da, yeni teknolojik araçlarla başbaşa tuhaf bir yalnızlığı farketmeden büyüyen bir kuşağa pek bir şey ifade etmese de, Mişelli  köyü, kişilerden bağımsız toplumsal ruhunu mutlaka şahlandırıyordur. O ortak ruh bir yerden mutlak fışkırıyordur.

Sadece o ruhu diriltmek için bile olsa orada toplanmaya, şenlikler planlamaya, yaz buluşmalarını ruhani bir vakarın rehberliğine bırakmaya, düğünleri kollektif bir üretimin parçası saymaya değmez mi?

Hepinizin, tazelenmiş bir “Mişellilik” aşısıyla güz günlerine döneceğinizi bugünden görüyorum. Hiç eksilmeyen bu toprak ve kültür aşkınızın daim olmasını diliyor, aşkınıza ihanet etmediğiniz için sizi gönülden kutluyorum.