Uzun süredir düşündüğüm bir projeyi uygulamak istiyorum. hele sevgili kuzenim can kardeşim Mustafa Tuncelin güzel yazılarını okudukça bu işi niye erteliyorum diye kendime kızıyorum. zaman hem çok kısa, hem de çok uzun önemli olan sizin onu nasıl ve ne ölçüde kullandığınızdır. hele benim gibi zamanının çoğunu yurt dışında gurbet ellerinde geçiriyorsanız bunu daha da planlı yapmak durumundasınız.
   Elimden geldiğince ve vakit buldukça sizlerle buluşmaya çalışacağım. köyümüzün özgün karakterlerini kendilerine ait felsefi  düşünceleriyle anlatmaya çalışacağım. Bunu yaparken kendileri ile ilgili yaşadıklarımı ve kendilerinin hayata katmak istedikleri düşüncelerini, onların sadeliklerine sadık kalarak anlatmaya çalışacağım. zaman zaman onların şahsında gördüğüm derinlikleri yeni gençliğimize aktarmaya gayret göstercegim.  bazen maksadımı anlatmakta zorluk çekebilirim,bundan dolayı önce onlardan, yakınlarından ve siz değerli okuyuculardan şimdiden özür dilerim.hepinize sevgi ve saygılarımı sunarım.

Yusuf dayı diğer adıyla hindi dayı veya hindi Yusuf

 Hindi dayı bizim komşumuzdu. sakin, kendi dünyasında 

 yaşayan biriydi. Kimseyle çok samimi bir ilişkisi yoktu. Hatırladığım ve bildiğim kadarıyla kimse ile konuşmazdı. doğru dürüst bir arkadaşıda yoktu. Çocuklarla iyi geçinirdi Ancak geçimsiz biri değildi. hayata karşı nedenlerini bilmediğim bir öfkesi vardı.hayata karşı öyle öfkeliydi ki kendi yakınları ile,hatta; kardeşi Zuto dayı ile ölene kadar konuşmadı. yakışıklı uzun boylu ince yapılı gösterişli bir Anadolu insanıydı. kendi işini kendisi yapardı. bundan dolayı olsa ; son derece atletik bir yapısı vardı. kimse ile kavga etmezdi, kendi dünyasında karmaşık bir hayat yaşardı.

  Yalnızlığını, hayvanlar ve doğa ile paylaşırdı. eşeği ile kavga eder ineğine ve keçisine öfkesini kusardı. öküzü ile dertlerini paylaşır kuzusu ile yalnızlığını giderirdi. kısacası yalnızlığın kitabını yazmıştı. yalnız yaşamayı  en iyi o bilirdi. köy ortak yaşamına pek katılmazdı. bütün bunlar, kötü niyetinden değildi. içinde yaşadığı yalnız dünyasına; öfkesinin sonucuydu. gururlu ve onurlu bir insandı. kimsenin yardımını istemez  elinden geldiğince o herkese yardım ederdi. iki kızı ve karısı vardı. karısını genç yaşta kaybetmiş iki kızı ile yaşamını devam ettirmeye çalışıyordu. kızları evlendikten sonra yalnız dünyasında tek başına kalmıştı. kendini yalnızlığa o kadar alıştırmıştı ki hiç kimseyi bu dünyasına ortak etmek istemiyordu. tüm sevgisini hayvanlarına veriyordu.

  Köyümüzün lafonteni idi. hayvanlarına insan muamelesi yapar, zaman, zaman kızgınlığını öfkeye dönüştürür, onlarla kavga ederdi. kendince onlara cezalar verir bazen küser ve onlarla hiç  konuşmazdı. köyün imkansızlıkları içerisinde yalnız yaşamanın güzel örneklerini sunardı. Hamurunu yoğurur, ekmeğini pişirir, yemeğini yapardı. kimseye minnet etmeden yaşamaya çalışırdı, komşumuz olduğu için günlük yaşamına  sıkça şahit olurdum. eşeğine yükünü yüklerken bile kimsenin yardımını istemezdi. yükün bir tarafını yükleyip altına değneğini dayar diğer tarafını da yükleyip tek başına yükünü bağlardı. çocuk halimle bir tarafta özendiğim diğer taraftan üzüldüğüm bir yaşam tarzı vardı. evliliğinde mutlu olmadığını o çocuksu halimle anlıyordum. hüzünlü ve üzgündü, yalnızdı bu yalnızlığına karşı “ey yalnızlık sana teslim olmayacağım sana yenilmeyeceğim” dercesine inatla direniyordu. yaşı gittikçe ilerliyordu beli bükülüyor  kamburu çıkıyordu. bu yaşlı haline yalnızlık zaman zaman galip geliyordu.hayata karşı eskisi gibi direnemiyor gün geçtikçe direnci kırılıyordu.hasta olduğu zaman bir tas su minnet olmaya başlamıştı. bir sıcak çorbaya özlem duyuyordu. eskisi gibi işini göremez hale gelmişti. uzun boyu kısalmış beli bükülmüş kolları eskisi kadar kuvvetli değildi. gözlerinin feri gittikçe sönüyordu. güçlü değildi ferasetini kaybediyor  yaşama karşı umutları tükeniyordu. birilerine muhtaç olmak birilerinin yardımı ile yaşamak onuruna dokunuyordu. bir gün oturdu hayatını gözden geçirdi. kendince kimseye zarar vermeden onurlu bir yaşam sürdüğüne kanaat getirdi ve onurlu bir sonla hayatını bitirmek istedi. Şeytan; köyün yakınındaki Keban baraj gölünü aklına soktu. su gibi geçen hayatını suya teslim etmek istedi. Gitti; gölün kenarında elbiselerini çıkardı ve temizce katladı. Ayakkabılarını, elbiselerinin üzerine koydu. kendisi gibi temiz ve berrak olan suya yürüdü,yürüdükçe suyun içinde  kaybolmaya başladı ve ağzında bir yanık türkü mırıldadı.

“allı turnam bizim ele varırsan

Şeker söyle kaymak söyle bal söyle

Eğer beni sual eden olursa

Boynu bükük benzi soluk yar söyle”

Ve kaybolduğu suda “ey yalnızlık sana değil beni yaratan yalnızların sahibine gidiyorum” diyerek bu savaştaki galibiyetini ilan etti.köylüler günlerce hindi dayıyı aradılar bir türlü izine rastlamadılar.hindi dayı ile ilgili herkesin bir hikayesi vardı.gerçek hikaye hindi dayının kendisiydi.  tanrı rahmet eylesin.

Kendisini rahmetle anıyorum

Saygılarımla